Bronbeeld
| Kunstenaar: | Kees Wevers |
| Straatnaam: | Dorpsplein |
| Olland | |
| Materiaal: | Gietijzer |
| Jaar van plaatsing: | 2000 |
...
Omschrijving:
Op het dorpsplein van Olland staat een kunstwerk dat het verhaal van het dorp vertelt: het Bronbeeld, ontworpen door kunstenaar Kees Wevers (1949–2008). Dit werk werd op 17 september 2000 onthuld tijdens de opening van de Ollandse kermis en vormt sindsdien een markant punt in het hart van het dorp.
Het Bronbeeld begint bescheiden: een kleine gietijzeren bron, ingekapseld in de bestrating van het plein. Vanuit deze bron ontspringt een dun straaltje water dat zich een weg baant richting de doorgaande weg. Onderweg passeert het water gietijzeren platen waarin fragmenten van de lokale geschiedenis zijn vastgelegd. Wie de stroom volgt, leest als het ware hoe Olland zich door de eeuwen heen ontwikkelde – van een moerassig gebied tot een bewoonde kern. Het kunstwerk is daarmee niet alleen een esthetisch object, maar ook een openluchtgeschiedenisboek.
De symboliek van water speelt een centrale rol. Olland heeft eeuwenlang geworsteld met natte gronden en veenachtige bodems. Het gebied was ooit zee, zo’n drie miljoen jaar geleden, en pas rond het jaar 1000 werden de hogere gronden langs de Dommel bewoonbaar. De naam Olland, voor het eerst vermeld in 1368, is afgeleid van Onlant (slecht land), een verwijzing naar de onherbergzame moerassen. Deze historische context is door Wevers subtiel verwerkt in het ontwerp, waardoor het Bronbeeld niet alleen een kunstwerk is, maar ook een reflectie op de strijd tegen water.
Kees Wevers, de maker van het Bronbeeld, was een beeldhouwer en ontwerper die zijn opleiding genoot aan de Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving in ’s-Hertogenbosch. Hij stond bekend om zijn gevoel voor licht, ruimte en landschappelijke context. In zijn werk combineerde hij vaak natuurlijke elementen met cultuurhistorische thema’s. Voor Olland stelde hij zich voor hoe het plein er eeuwen geleden uitzag: een open plek in een moerassig loofbos, verbonden door een hoger gelegen weg. Met het Bronbeeld wilde hij dat gevoel oproepen en tegelijkertijd het dorpsplein verlevendigen, dat rond de eeuwwisseling nog een vlak grasveld was.
Plattegrond:
